ارتباط چشمی در عکاسی

ارتباط چشمی در عکاسی

ارتباط چشمی در عکاسی

در نکته سریع امروز می خواهیم سه نوع ارتباط چشمی را مطرح نماییم که هنگام عکاسی پرتره باید در نظر بگیرید، همراه با موقعیت های مختلفی که هر یک از این سه مدل ممکن است به طور ویژه در آن مناسب باشد...


 بستگی چشمی می تواند تفاوت بسیار زیادی در تاثیری که تصویر شما بر روی بیننده می گذارد برپایی کند، و ارزش توجه را دارد – چه برای یک پرتره رسمی باشد، و چه برای یک عکس لحظه ای کاندید (بی هوا)! پس این مطلب را به تعلیم کوتاهی ارتباطات چشمی در عکاسی اختصاص دادیم.

۱_ارتباط چشمی مستقیم
زمانی که سوژه به طور مستقیم به لنز دوربین شما نگاه می کند، شما یک ارتباط بین شخصی که از او عکس گرفته می شود، و شخصی که عکس را می بیند، ایجاد می کنید. این رابطه توسط حالت چهره سوژه تعریف می شود، که می تواند اغوا کننده، عصبانی، یا حتی هراس و ترس باشد.

به همین دلیل، این طریق برای قرار دادن بیننده در موقعیت یک شخص دیگر (دیدن از نگرش او) بی اندازه است. به عنوان مثال، این عکس را در نظر بگیرید: این عکس بیننده را به تعجب می اندازد که این کودک دارد به چه چیزی فکر می کند. آیا ترسیده، یا تنها خسته است و به استراحت احتیاج دارد؟ در هر صورت، ظاهر و ترکیب این عکس، دریافتن نیاز به گفتن جمله «نگران نباش!» را تداعی می کند.

تصویری از یک کودک نگران. عکس از huffingtonpost

با تماس چشمی مستقیم،قطعا که سوژه می دانسته دارند از او عکس می گیرند، و در نتیجه، معمولا نوعی «ژست» می گیرد (یا طبیعی یا رسمی).

خانمی که زیر باران ایستاده و مستقیما به دوربین نگاه می کند. عکس از Unsplash

یک تصویر کلوزآپ از مردی که مستقیما به دوربین نگاه می کند. عکس از Unsplash

۲_ارتباط چشمی بین جستار ها
برخلاف پیوستگی چشمی مستقیم، داشتن دو سوژه مختلف که به یکدیگر نگاه می کنند نیز راهی برای به تصویر کشیدن رابطه بین آنهاست. در اینجا نظاره گر به یک ناظر تبدیل می شود، و دیگر در عکس «درگیر» نیست.

این کار معمولا برای نشان دادن یک رابطه عاشقانه انجام می شود (تقریبا هر عکسی از مراسم عروسی)، اما برای اثر دادن نفرت، خشم، یا ترس نیز می تواند مورد بهره‌گیری قرار گیرد. اگر می خواهید نوعی حس و حال (جو) را در یک صحنه ثبت کنید، این روش می تواند راه بسیار خوبی برای اتمام این کار باشد.

لازم نیست این وابستگی بصری فقط بین دو نفر باشد. می تواند شامل هر چیزی باشد، از یک کودک که با سگ خویش سرگرم است گرفته، تا کسی که متفکرانه در حال مرتب کردن یک بخش گل است.

عکس از Elena Shumilova.

۳_بدون ارتباط چشمی
در آخر، به ایده یک شخص تنها که به جایی دور از دوربین نگاه می کند، می رسیم ،هر سوژه بدیهی و بارز دیگر. این روش نظاره گر را در «حالت مشاهده» قرار می دهد، و این دانستن را به او می دهد که دارد به افکار و لحظات خصوصی شخصی که به تصویر کشیده شده، نگاه می کند. هر دو نمونه ذیل در یک فضای متفکرانه و اندیشناک گرفته شده اند.

از آنجا که سوژه به جایی دور از دوربین نگاه می کند، یک عنصر ناشناخته را به عکس اضافه می کند. هیچ عازم برای فهمیدن این که دقیقا چه چیزی توجه این شخص را جلب کرده، وجود ندارد. این جنبه حل نشده ،چیزی مرموز،می تواند نوعی کشش فریبنده در عکس برپایی کند که به بیننده اجازه می دهد تا افکار و فرضیات خویش را در مورد آن موقعیت و شخص به تصویر کشیده شده، پیش بینی کند.

تنها استثنا در عکسی مثل این است، که در آن می توانید تصویر کامل را از راه یک بازتاب در عینک سوژه (یا برخی مواقع چشمان وی) ببینید.

تصویر دختری در یک مزرعه، که به دوربین نگاه نمی کند. عکس از Nguyen Nguyen

تصویر سیاه و سفید از مردی که به جایی دور از دوربین نگاه می کند. عکس از Pixabay